Mjeku shkonte në dhomë tek gruaja dhe çfarë bënte aty më rrënqethi! E regjistrova, kam mbetur pa fjalë…


Gjithkush prej nesh të paktën njëherë në jetën e tij ka qenë në spital dhe për fatin e mirë ka pasur shansin të largohet prej andej në një kohë të shkurtër, pasi mund t’i ketë qëlluar një mjek i mirë.Shumica prej nesh kërkojmë të marrim trajtimin mjekësor sa më të mirë dhe në kohë dhe shpesh ne mèr.zitemi kur disa mjek nuk arrijnë të bëjnë maksimumin.

Është pikërisht ai çast kur ne kujtojmë se mjekët kërkojnë diçka më shumë nga ne, për të na dhënë shpresë, por në të njëjtën kohë ne harrojmë që edhe mjekët kanë jetën e tyre dhe hállet e tyre.Edhe historia e sotme vë si personazh kryesor një nga mjekët më të mirë në një spital në Amerikë, por kohët e fundit po shfaqte disa shenja të çuditshme.Dhe e para që i kishte vënë re këto shenja kishte qenë ndihmësja e tij, Meri Stepson, e cila shprehet.

“Unë e adhuroj atë pasi kam mësuar shumë gjera prej tij, por së fundmi ai po shpenzon më shumë kohë në spital se sa në shtëpinë e tij dhe kohët e fundit të tregohem e sinqertë kisha vënë re tek ai disa sjellje të dy.shimta”.Ndaj dhe ajo ka vendosur të na tregojë historinë që i ka ndodhur dhe në fund ajo e thotë me plot gojën: “Po, e regjistrova dhe kam mbetur pa fjalë”.

Duke parë që kohët e fundit të shtruarit ishin shtuar dhe stafi mjekësor nuk ishte i aftë që t’i përballonte të gjithë, mjeku Andrea kishte vendosr t’i shtonte orët e tij të punës, duke dalë nga kapaciteti i tij fizik dhe mendor.“Ai punonte deri në orën 21:00 dhe më pas e kishim caktuar që afro 1 orë ai duhet të ndalej dhe të pus.honte pasi edhe ai është njeri fundja fundit”, thotë Meri.Kështu, Andrea kishte rënë dakord për këtë rutinë pushimi, por Meri thotë se kohët e fundit ai bënte sikur shkonte në dhomën e tij të pushimit dhe më pas si një “hije” gjente një mënyrë dhe largohej për të shkuar diku gjetkë.“Diçka nuk shkon mendoja, pasi ai ishte sjellë normalisht gjatë gjithë kohës, ndërsa tani ai po dilte jashtë çdo protokolli. Por, ajo që më shtonte habinë ishte fakti: Kush shkonte ashtu si fshe.hurazi“, vijon të tregojë Meri.

Dhe kështu një ditë ajo nuk duroi dot më dhe vendosi të zbulojë gjithçka, ndaj dhe pa lejen e askujt ajo iu vu nga prapa duke qenë plotësisht e vendosur se më në fund ajo do të nxirrte në dritë se çfarë po kurdiste Andrea.Ishte një ditë e shtunë, kur mjeku bëri sikur do të shkonte të pushonte, por më pas sërish devijoi rrugën dhe me shpejtësi për të mos u vënë re, zbriti disa kate më poshtë.“U tregova e shkathët, e nd.oqa gjatë gjithë rrugës, ishte koha të mësoja të vërtetën”, rrëfen ndihmësja.Andrea zbriti në katin e tretë, pikërisht ku ishin të shtruar persona të moshës së tretë. Aty u fut në dhomën nr. 55 ku rrinte i shtruar një grua që ishte në gradën e fundit të sëm.undjes së Párkínsònit.

E moshuara thuajse kishte humbur të gjitha aftësinë e tij për t’u ushqyer dhe për të kryer shërbimet personale, ndaj dhe Andrea i shkoi brenda.“Erdha, zonjë tani do t’ju ushqej, më pas do t’ju kontrolloj të gjithë mjekimet dhe të gjithë shërbimet që ju janë bërë dhe në fund do të vijojmë me rrëfimin e një historie të bukur”, iu drejtua Andrea gruas të moshuar.

Më pas ashtu siç kishte premtuar, me një kujdes prej një mjeku hero, ai e ushqeu dhe i mati të gjithë parametrat jetësorë dhe i kontrolloi të gjithë shërbimet mjekësore që i ishin bërë për t’u siguruar që ecuria e të moshuarës po shkonte mirë.Pasi kaluan pak çaste ai nx.orri nga dollapi librin “Plaku dhe Deti” dhe duke gjetur faqen ku e kishte lënë tregimin e tij, nisi t’ia lexonte vijimësinë e librit.“Askush nuk më pa, por unë më në fund zbulova se si qendronte e vërteta dhe nuk munda t’i mbaj dot lòtët pasi gjesti i Andrea-s më rrënqethi dhe më la pafjalë.

Mora smartfonin dhe i bëra disa xhirime me video sepse ato çaste nuk doja t’i humbisja kurrë”, tregon Meri që ishte dëshmitarja e vetme e atij “akti” heroik.Ditë më pas ajo i tregoi të vërtetën Andrea-s se ajo dinte gjithçka që ai kujdesej në “fsh.ehtësi” për një të moshuar dhe kur e pyeti për arsyen ajo u mahnit.

“Kohë më parë kam humbur nënë time e cila kishte të njëjtën sëm.undje. Edhe pse iu gjenda pranë gjatë gjithë kohës, ajo nuk ia doli dot mbanë, ndaj dhe ajo grua më kujton nënën time dhe dua t’i jap sa më shumë shpresë për të jetuar një jetë të mirë”, ishin fjalët e mjekut që tashmë adhurohej nga i gjithë spitali.Ndaj, ju nuk duhet kurrë t’i gjy.koni pa shkak mjekët, pasi ata edhe në heshtje, janë heronjtë tanë!